دیروز و امروز
در لابه لای خبرهای جنجالی انتخاباتی این هفته، خبری منتشر شد که بازتابش هم بی سر وصدا بود. روزنامه «وطن امروز» متعلق به مهرداد بذرپاش در خبر کوتاهی در صفحه سوم شماره روز شنبه 16 آذر از قول آیت الله محمد یزدی رییس سابق قوه قضائیه و رئیس کنونی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم (عالی ترین مقام حوزه علمیه) نوشت که در یک جلسه خصوصی با حمله شدید به هاشمی رفسنجانی گفته بود: « دوران رياست جمهوري آقاي هاشمي رفسنجاني 2 روزنامه عليه ايشان انتقاد مي كردند و آقاي هاشمي تاب انتقادات را نداشت به گونه اي كه مكرر از مقام معظم رهبري مي خواست اجازه تعطيلي اين دو روزنامه داده شود كه رهبر انقلاب چنين اجازه اي را ندادند. آيت الله محمد يزدي رئيس جامعه مدرسين حوزه علميه قم در ديدار اخير تعدادي از روزنامه نگاران افزود: آقاي هاشمي در شرايطي اين توقع را داشتند كه تريبون هاي مهمي چون نماز جمعه و روزنامه هاي ديگر در اختيار ايشان بود و حالا كه اكثر روزنامه ها عليه دولت نهم مي نويسند، كسي حرفي در اين باره نميزند.»
امروز نیز در همان صفحه وطن امروز، دفتر مجمع تشخیص مصلحت نظام در تکذیبیه ای ضمن رد این اتهامات گفته شده که هاشمی با انتقادات تند روزنامه های بیان و سلام هیچ برخوردی نکرد و این انتقادات را نشانه وجود دموکراسی می دانست. همچنین در ادامه گفته شده که اگر در آن سالها نشریه ای توقیف شده هیچگونه ارتباطی با انتقاد علیه دولت هاشمی نداشته و علت را باید در دستگاه قضایی (یعنی آیت الله یزدی) و جرائم حقوقی جستجو کرد.
با خواندن این دو موضع گیری متضاد به یاد برخوردهای صورت گرفته با مخالفان دولت هاشمی می افتم. به یاد توقیف پیام دانشجو که با حمایت هاشمی و برخی نزدیکانش قرار بود آلترناتیو تحکیم وحدت شود، ولی سرانجام به موی دماغ عجیبی بدل شد! به یاد برخورد تند دولت هاشمی و نیز شخص آیت الله یزدی با مهدی نصیری و هفته نامه صبح در جریان انتقادات مستند این نشریه از عملکرد وزارتخانه های نیرو و مخابرات دولت سازندگی می افتم که پیش از تشکیل دادگاه، حکم به محکومیتشان داده شد و از قضا دادگاه نتوانست اتهامات نصیری را وارد بداند!
پیام اصلی این موضع گیری های بی سر و صدا این است که امروز قبح برخورد حذفی با مطبوعات و نقض آزادی قانونی آنها آنقدر بیشتر شده که حامیان دیروز برخورد حذفی با این رکن مهم نظارتی جامعه، امروز به فرافکنی و تبری از چنین اتهامی می پردازند. پس نباید چندان ناامید بود. راه دشوار قانونمداری و مدارا حتماً خوش فرجام است.
