هزاران چرا
وقتی امروز در نماز جمعه تهران هدف حمله باتوم به دستان، موتورسواران، گاز اشک آور و فحاشی های رکیک برخی برادران قرار گرفتم، برای لحظاتی گمان کردم که در نماز جمعه مسجدالاقصی شرکت کرده ام! باورم نمی شد که به خاطر شرکت در نماز جمعه ای که امامش رییس مجلس خبرگان رهبری، رییس مجمع تشخیص مصلحت نظام و امام جمعه سی ساله تهران است، هدف حمله قرار بگیرم و زخمی شوم! اگر کمک مردم نبود شاید لحظه ای که از دست باتوم به دستان فرار می کردم و زمین خوردم، زیر موتور تریل برادران مانده بودم! کسی موتور سوار را هل داد و عقب زد تا مرا نجات دهد. بعد هم که لطف کردند و گاز اشک آور زدند تا دیگر هوس شرکت در نماز جمعه نکنم!
من در نخستین نماز جمعه ای که هاشمی پس از شکستش در انتخابات سوم تیر 84 خواند بودم. اما جمعیت به قدری کم بود که دلم برای هاشمی بیشتر سوخت! اما جمعیتی که امروز دیدم در نوع خود قابل توجه بود و نادیده گرفتن آن، خطایی بس بزرگ تر از خطاهای دیگر حضرات است. نخستین بار که جمعیت به شعار دادن پرداخت، حدود ساعت یازده و نیم بود. سعید حدادیان در حال مداحی بود و در اواسط مداحی، به رسم معمول مداحان گفت:« ناله بزنید یا حسین!» به ناگه صدها هزار نفر از مردم فریاد زدند:« یا حسین! میرحسین!» و این شعار دادن تا دو ساعت ادامه داشت و هنگام شروع خطبه ها قطع شد.
نمی دانم اگر برخورد شدید امروز را شکل نمی دادند، چه اتفاق خاصی می افتاد؟ مگر نه اینکه مردم پس از نماز پراکنده شدند و تنها راه پیمایی های پراکنده ای در مناطق دیگر شهر شکل گرفت؟ آیا می ارزید که به خاطر کوتوله هایی چون مشایی و زریبافان و بذرپاش، برای نخستین بار نمازگزاران جمعه تهران را با باتوم و گاز اشک آور و فحاشی سرکوب کنیم؟! آیا می توانند با نشان دادن دختران بدحجابی که امروز در اطراف دانشگاه بودند منکر این شوند که آنهایند که همین دختران هم میهن را از آمدن به چنین مکان هایی ناامید کرده اند؟ چرا فقط فکر می کنند که همه باید مثل آنها باشند؟ چرا همیشه در فکر دفعند نه جذب؟!
چرا برادران ما استاد فرصت سوزی اند؟ چرا فقط بلدند که جلوی پای خود را ببینند؟ چرا باید به دست نوجوانان شانزده هفده ساله ای که هنوز ریش در نیاورده اند، باتوم بدهند تا تخم تشتت و جدایی را بکارند؟ چرا حتی قادر به درک منافع خود نیز نیستند؟! و هزاران چرای دیگر ...
مرتبط با همین نوشته:
